شرط ششم - آنكه اعضاى وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد . مسئله 299 - اگر پيش از تمام شدن وضو ، جايى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود ، وضو صحيح است‌و براى نماز بايد تطهير كند . مسئله 300 - اگر غير از اعضاى وضو جايى از بدن نجس باشد ، وضو صحيح است . ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد ، احتياط مستحب آن است كه اوّل آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد . مسئله 301 - اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و بعد از وضو شكّ كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده ؛ وضو باطل است ، و اگر مىداند ملتفت بوده ، يا شكّ دارد كه ملتفت بوده يا نه ، وضو صحيح است ، و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . مسئله 302 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد و آب براى آن ضرر ندارد ، چنانچه در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، بعد از نيّت وضوى ارتماسى از آب بيرون بياورد وضو صحيح است . و اگر فوراً مسح كرده خشك كند و سپس خون ببيند كه شكّ كند چه موقع بيرون آمده فقط همان جاى خون نجس است . شرط هفتم - آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد . مسئله 303 - هرگاه وقت به‌قدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد ، تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمّم كند ولى اگر براى وضو و تيمّم يك اندازه وقت لازم است ، بايد وضو بگيرد . مسئله 304 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمّم كند ، اگر به قصد با وضو بودن يا براى كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد ، صحيح است بلكه اگر براى خواندن آن نماز هم وضو بگيرد ؛ بطورى كه در حال حاضر انگيزهء او بر وضو گرفتن ، فقط آن نماز باشد ، وضويش صحيح است . شرط هشتم - آنكه به قصد قربت - يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم - وضو بگيرد . براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو باطل است . مسئله 305 - لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ولى بايد